A është elita politike maqedonase e vetëdijshme se duke “mbrojtur” gjuhën e tyre përmes injorimit të shqipes, po rrezikojnë vetë ekzistencën e shtetit që thonë se duan?
Nëse politika nuk ndërhyn urgjentisht për të krijuar një urë lidhëse — ku gjuha shqipe mësohet në shkolla si shenjë respekti dhe nevoje — vendi rrezikon të kthehet në një shtet “jofunksional” si Bosnja apo Qiproja. Kufijtë po vizatohen çdo ditë në mendje, përpara se të vizatohen në letra.
Pse ky refuzim po na çon drejt ndarjes së pashmangshme?
• 1. Ndarja “De Facto” (Në terren): Kur nuk ka komunikim, ndarja nis në përditshmëri. Shqiptarët hapin biznese për shqiptarë, maqedonasit për maqedonas. Qytetet po kthehen në “ishuj” etnikë ku lumi Vardar apo një rrugë shërbejnë si kufi i padukshëm.
• 2. Mesazhi i “Mospranimit”: Kur refuzon të mësosh qoftë edhe bazat (një përshëndetje apo numrat), mesazhi politik është i qartë: “Ne nuk ju pranojmë si bashkëpronarë të këtij shteti, por si të huaj që jetojnë këtu.”
• 3. Radikalizimi i Kërkesave: Ky alienim prodhon humbje të lojalitetit ndaj shtetit. Nëse nuk merremi vesh në një shtëpi të përbashkët, hapi tjetër logjik është kërkesa për mure dhe autonomi të plotë.
Përfundimi: Një shtet ku 30% e popullsisë injorohet gjuhësisht nga shumica tjetër, nuk mund të ketë progres. Refuzimi i gjuhës është refuzim i bashkëjetesës. (INA)