Qeveria nuk do të pranojë ndryshime kushtetuese nën kushte që prekin drejtpërdrejt identitetin maqedonas, pa një parashikueshmëri të qartë dhe një përfundim të sigurt të procesit.

Këtë e përsëriti edhe një herë kryeministri Mickoski, duke iu përgjigjur dje një pyetjeje të gazetarëve dhe duke theksuar nevojën për një proces të parashikueshëm.

“Ne nuk mund të hyjmë në një aventurë. Nuk e injorojmë elefantin në dhomë – ai është aty dhe është sjellë nga ata para nesh. Nëse duhet, do të presim edhe me dekada. Por politika që ndikojnë drejtpërdrejt në identitetin tonë, ndërkohë që nga ana tjetër nuk ofrojnë parashikueshmëri dhe një fund të qartë të procesit, nuk kam ndërmend, për sa kohë që jam kryeministër, të hyj në një aventurë të tillë me çdo kusht”

Për këtë çështje foli edhe ambasadori francez në Maqedoni, Kristof Le Rigoler, në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, por ai e lidh parashikueshmërinë me miratimin e ndryshimeve kushtetuese si faza e parë e procesit, pas së cilës vendi do të vendoste një ritëm të qartë në rrugën e tij drejt Bashkimit Evropian.

“Ne priremi të konsiderojmë se korniza negociuese e vitit 2022 e ofron këtë parashikueshmëri, duke përcaktuar etapat që duhet të ndiqen. Një nga këto etapa është miratimi i amendamenteve kushtetuese. Qëndrimi ynë është se, nëse nesër këto ndryshime miratohen – gjë që në parim duket e mundur duke parë përbërjen e Kuvendit dhe shumicën e gjerë të Qeverisë – nuk mendojmë se partitë opozitare do ta kundërshtonin këtë hap të rëndësishëm në rrugën drejt BE-së”

Advertisement

Qëndrimet e Kryeministrit janë kritikuar nga LSDM-Ja. Sipas tyre,  deklarata e këtillë e Mickoskit paraqet “tradhëti ndaj interesave kombëtare” dhe se me vetëdije hiqet dorë nga e ardhmja evropiane.

“Kjo do të thotë dekada varfëri të garantuar, breza të humburt për shkak të migrimit të të rinjve, biletë në një drejtim për rininë maqedonase. Do të thotë dekada krim dhe korrupsion dhe zhytje në baltën e Mickoskit dhe bandës së tij kriminale”

Pse VMRO-DPMNE po e minon procesin e integrimit në BE? Ish-Ministri i Jashtëm nga radhët e BDI-së, Bujar Osmani, përmend tre arsye që veprojnë njëkohësisht dhe e bëjnë këtë kurs të qëndrueshëm.
Sponsorizimi i jashtëm, Mungesa e kundërpeshës së brendshme dhe Elektorati pa presion

“Në këtë kombinim,shtytje nga jashtë, boshllëk nga brenda dhe mungesë presioni nga poshtë, bllokimi i integrimit nuk është aksident.
Është rezultat i një ekuilibri të ri politik” – shkruan Osmani në Facebook.

Por, pavarësisht bllokadës në të cilën është gjendur vendi, në Maqedoni nuk po rritet euroskepticizmi. Përkundrazi, një shumicë e madhe e qytetarëve mbështesin anëtarësimin në Bashkimin Evropian.

Advertisement

Megjithatë, një përqindje edhe më e lartë është kundër ndryshimeve kushtetuese.

Sipas hulumtimit të fundit të Institutit për Demokraci “Societas Civilis” – Shkup, të publikuar në fund të janarit të këtij viti, 71% e qytetarëve mbështesin anëtarësimin në BE, që paraqet një rritje prej gati 10% krahasuar me vitin e kaluar.

Por vetëm 24% mbështesin ndryshimet kushtetuese.

Ndërkohë, ekziston një dallim i madh mes qëndrimeve të grupeve etnike: 57% e shqiptarëve janë pro ndryshimeve kushtetuese, ndërsa vetëm 11% e maqedonasve janë në favor të tyre.

Advertisement

Kryetari i LSDM-së, Venko Filipçe sot në një konferencë për shtyp ka akuzuar kryeministrin Hristijan Mickoskin po shet interesat e vendit.

“Ju të gjithë e dëgjuat Hristijan Mickoskin. Ai ishte i përgatitur të priste me dekada që Maqedonia të anëtarësohej në BE. Të shpërdoronte dekada të jetës suaj, të jetës së fëmijëve tuaj, nipërve dhe mbesave tuaja, brezave të ardhshëm të vendit.
Pas këtij rrëfimi nga Mickoskin, tani është e qartë për të gjithë se çfarë po ndodh në Maqedoni.

Me Mickoskin dhe grupin e tij të organizuar kriminal, nuk ka anëtarësim në Bashkimin Evropian. Pra, dekada varfërie të garantuar, breza të humbur për shkak të rritjes së emigrimit të të rinjve, një biletë njëkahëshe për të rinjtë e vendit. Pra dekada krimi dhe korrupsioni pa asnjë kontroll. Pra fundosje në baltën e Mickoskit dhe bandës së tij kriminale.

Hristijan Mickoski me ora me vlerë 60.000 euro, me një rrjet biznesi në një grup tenderësh dëshiron dekada izolimi. Biznesmeni Mickoski mund të presë. Por njerëzit që vuajnë dhe punëtorët që mezi ia dalin mbanë, me paga të ulëta dhe çmime të larta, nuk mund dhe nuk duhet të presin. Për shpëtim, shumë nga qytetarët tanë do të detyrohen, siç bëjnë tashmë, të nxjerrin pasaporta bullgare. Do të mbetemi pa shtet dhe pa popull. Qëllimi është që ata të ndajnë tendera kriminale, të vjedhin paratë e popullit dhe populli të vuajë dhe të paguajë. E kështu me radhë për dekada.

Është konfirmuar ajo që kemi thënë në periudhën e kaluar, se Mickoski po e shtyn vendin në izolim dhe po punon për interesa të huaja, përmes interesave serbe, hungareze dhe madje ruse”, tha Filipçe.

Advertisement

Filipç thotë se Mickoski është një lojtar i përfaqësuar nga Rusia. Grupi i krimit të organizuar OBRM-PDUKM është një kalë trojan për përçarjet e strukturës kombëtare e vendit.

Albinfo.ch sjell rrëfimin e jetës së një mërgimtari shqiptar në Zvicër. Mustafa Osmani me prejardhje nga Veshalla e Malësisë së Tetovës ka lënë gjurmë të një punëtori të zellshëm e të pashembullt në historinë e një kompanie të madhe prodhuese. Jeta e Mustafës në Zvicër ka nisur në fillim të viteve të 70-ta bashkë me gruan e re Hirijete që e kishte marrë menjëherë pas martese me vete në Zvicër.

Mustafa ka punuar si kryepunëtor i një sektori prodhues deri në fund të muajit janar të këtij viti. Ka bërë plot 36 vite punë në të njëjtën kompani të njohur prodhuese të zinxhirëve të motorëve për prerjen e drurit, të markës „Stihl“. Por, para kësaj ai kishte punuar për 8 vite, mes vitit 1972 deri më 1980 në një tjetër ndërmarrje. Pak ditë para pensionimit zyrtar, kompania prodhuese, Stihl, i kishte lëshuar Mustafës çertifikatën e punës me vlerësimet më pozitive të mundshme për një punëtor. Ata kanë vlerësuar lartë përgjegjësinë Mustafës që ka treguar ndaj vendit të punës dhe fleksibilitetin e gatishmërinë për të punuar me orare të ndryshme sa herë që është paraqitur nevoja. „Veçanërisht duhet përmendur që z. Osmani përgjatë tërë stazhit të punës nuk ka pasur asnjë mungesa në punë. Ne e njohëm atë si njeri i gatshëm për të ndihmuar, i sinqertë e plotësisht i besueshëm e i hapur për bashkëpunim“, ka vlerësuar në superlativ punëdhënësi punëtorin që i kishte shërbyer mbi tri dekada.

Me 7 mijë franga në muaj, Mustafa fitonte më shumë se shefi, përgjegjës për 1500 punëtorë

„Në vitin 1980 kam filluar të punoj në fabrikën e prodhimit të zinxhirëve „Stihl“ për pagën mujore prej 2800 frangash. Ndërsa pas 20 viteve punë, rroga ime kishte mbërritur në 7 mijë franga në muaj“ zbulon pensionisti pagën që kishte marrë për punën e bërë. Kjo pagë kaq e lartë nuk i kishte pëlqyer shefit të ri të firmës. „Më ftoi në zyrë dhe më tha: “ti merr shumë rrogë. Këtë pagë nuk e kam as unë që jam përgjegjës i 1500 punëtorëve” dhe shtoi se duhet të ma ulte pagën për 1000 franga“. Kjo nuk e kishte brengosur shumë Mustafën. „Po mirë, i thashë. Ule, s’kam çfarë të bëj, edhe me 6 mijë do të jetoj mirë“. Kjo ka ndodhur në vitin 2000-01, shpjegon Mustafa. Ai i ishte kthyer i qetë prapë në vendin e punës ku kishte vazhduar të punojë deri në pensionim si kryepunëtor i grupit prej 17 deri në 22 punëtorëve që kishte në repartin e tij. Mirëpo jo gjithmonë kishte fituar shumë. Mustafa kujton kohën kur kishte punuar për vetëm 3.90 franga për një orë pune.

Koha kur në Zvicër punohej për 3 – 4 franga në orë

Advertisement

Jeta në vitet e 70-ta në Zvicër ishte e lirë dhe e lehtë për të huajt, kujton Mustafa. „Unë merrja 3.90 franga në orë dhe me 10 orë punë në ditë arrija një pagë mujore jo më shumë se 1700 franga“. Mirëpo për qiranë e banesës dydhomëshe, në vitin 1973, nuk paguaja më shumë 94 franga. 14 deri në 16 franga e paguaja për sigurimin shëndetësor dhe përafërsisht me 500 franga kemi jetuar atëherë si sot me 5 mijë, tregon Mustafa ndërsa përzien çajin, merr frymë thellë dhe vazhdon: „atëherë na respektonin shumë si të huaj dhe nuk bënin fare dallim. S’kanë pyetur kurrë kush je nga vjen. Sot është ndryshe sepse vetë ne të huajt e kemi humbur respektin“ pohon ai me lëvizje koke duke pritur konfirmimin nga të pranishmit në dhomë.

Zviceranët ishin mikpritës të mëdhenj

Zviceranët nuk ishin kështu asokohe, ndërhyn gruaja e Mustafës, Hirijetja. „Kur më lindi fëmija i parë, Idrizi, na kanë sjellë mbi 30 familje dhurata e urime, dhe që të gjithë ishin zviceranë. Zviceranët ishin atëherë shumë mikpritës, na nderonin shumë. Tani kanë ndryshuar“, ul ajo zërin duke rrudhur krahët e me shikim nga Mustafa, sikur të dojë të marrë konfirmimin e tij për atë që sapo tha. Por nuk kanë ndryshuar vetëm zviceranët, kemi ndryshuar edhe ne, jemi bërë më shumë, më të dukshëm e nuk e kemi ndërmend të kthehemi. Ne nuk jemi më në gurbet, ngre zërin Mustafa. „Me kaq shumë vite këtu, ky nuk është më gurbet. Ne jemi të shpërngulur“ thotë ai duke parë nga gruaja Hirijeta, e cila tashmë ishte përlotur nga biseda që i kujtonte kohën kur ajo ishte martuar me Mustafën dhe ishte shpërngulur në Zvicër. „Kur u martuam, në janar të viti 1973, unë isha shumë e re, vetëm 18 vjeçe, dhe Mustafa me tha se do të vish më mua në Zvicër“. Rrugën do ta bëjmë me tren, i kishte thënë ai të shoqes që nuk kishte idenë se ku do vendosej e sa larg ishte Zvicra.

Djali i parë u lind në vitin 1975, në Wil

Nuk dija që po shkonim aq larg dhe kur pashë që bëmë gati dy ditë, zura të mërzitem. „Zura të qaj e të thirrja oj nënë ku kam humbur kështu“. Kur hyra për herë të parë në banesë, pashë që s’ka stufë (shporet), zura të frikësohem se do të mërdhijmë nga të ftohtit. “Si do ngrohemi, e pyeta burrin“ kujton me lot në sy sot Hirijetja fillimin e vështirë në Zvicër në vitet e 70-ta. „Mërzitesha shumë për familjen time“, tregon Hirijeta që është rreth 60 vjeçe. „Unë nuk punoja dhe rrija në shtëpi gjatë tërë ditës duke pritur Mustafën që të kthehej nga puna“. Lidhja e telefonit nuk merrej dot, ndodhte që të provonim telefonin deri në 3 orë e s’e kapshim dot lidhjen me të afërmit në Tetovë”, flet edhe sot me mall e lot në sy nëna që fëmijën e parë, Idrizin, e kishte sjellë në këtë botë më 1975 në qytetin Wil.

Advertisement

Mustafa dhe Hirijeta kanë katër fëmijë, dy djem e dy vajza që të gjithë të lindur në Wil. Ata sot janë gjyshër krenarë me 8 mbesa e 6 nipër që i takojnë gjeneratës së tretë të shqiptarëve të vendosur në Zvicër.

“Ky nuk është më gurbet por shpërngulje”

“Nuk kanë ndryshuar vetëm zviceranët, kemi ndryshuar edhe ne, jemi bërë më shumë, më të dukshëm e nuk e kemi ndërmend të kthehemi. Ne nuk jemi më në gurbet, ngre zërin Mustafa. „Me kaq shumë vite këtu, ky nuk është më gurbet. Ne jemi të shpërngulur“ thotë ai.

Advertisement